back   

Literature Example Translation

    Example #1

    Example #2

    Example #3

Example #1 

  

The little cricket wanted to answer, so he rubbed his wings together. But nothing happened.  Not a sound. Good morning!  whizzed a locust, spinning through the air. Hello!  whispered a praying mantis scraping its huge front legs together.

Mały świerszcz chciał odpowiedzieć, i on też potarł swoimi skrzydłami. Ale nic się nie stało. Żadnego dźwięku. Dzień dobry, śmignęła szarańcza   wirując w powietrzu. Cześć, szepnęła modliszka trąc swoje wielkie przednie nogi.


Example #2  

Bernie Whelan took a sip of scotch whisky to fortify himself. He had just learnt the Crown case against a man accused of abducting and murdering his wife, Kerry, almost four years ago had been dropped by the NSW Director of Public Prosecutions.

 

Aby się umocnić w swoim postanowieniu  Bernie Whelan pociągnął łyk whisky.  Dowiedział się właśnie, że Prokurator Nowej Południowej Walii umorzył koronna sprawę przeciwko mężczyźnie oskarżonemu o porwanie i zamordowanie jego żony prawie cztery lata temu .

 

Example #3  

Is the burden of pain a blessing?

Copyright © Ashok Gollerkeri
When we are lonely, when our expectations are frustrated, when our potential is unrealized, when our deepest self is prevented from expressing itself, when we react in anger and fear, in fragmentation and conflict, in all this is pain. When people tear our opinions down, when there is a sharp clash of views, when others sit in judgment upon us or misunderstand us, there is pain. When our surroundings test our patience and endurance, while our self image gets bruised and battered, when our wants our thwarted and we become prisoners of circumstances we cannot change, there is pain. Pain hurts; it causes us to recoil, to turn inwards, to withdraw, to seek alternatives, to think. Pain is inevitable; all of us face it in various ways, in varying degrees, in various situations, for various reasons. It is inevitable and a part of being human. Can pain enrich us? Can we learn from it? Is the burden of pain a blessing?
What causes pain? There may be innumerable reasons for physical pain. Illnesses, injuries, various bodily ailments. These are cured or endured, as the case may be. These are not under our conscious control. What about the pain due to the death of a beloved one, due to some misfortune, a handicap, some adversity that life offers us? Can we see the burden of adversity as a blessing and be enriched by it? Can we actually uncover the blessing in adversity and pain? Can we recognize how the adversity can enrich us, although painfully? Can our pain be a blessing?
Our expectations, our desires, our wishes, our demands, and our notions – all these can cause pain. Pain results as a conflict between the way things are and the way we wish them to be. In this conflict, there is pain. Why do we desire what life does not offer us? Can we not quietly accept life as it is, every moment as it is, can we not accept people and events as they are? Can we remain in a state of passive observation and just allow things to be the way they are?
I do not refer to a state of inertia where we sit idle and do nothing. That state is stagnant, lazy, and inattentive, in a stupor. I talk of the possibility of being passive, neither reacting nor resisting, but being totally attentive, totally observant of the event, circumstance or behavior that is being perceived as a problem.
First, we become aware of pain, then we become aware of ourselves as we seek to flee the pain or to fight it, we watch ourselves as we seek an exit from that pain or seek to fight with the source of the pain. We seek to get rid of the pain either by avoiding it or by fighting it at its very source. Often, we seek escape in alcohol, sex, food, drugs, socialization, spending, talking, and any diversion that can withdraw our mind from the pain. Often we seek to drown the pain in anger, a fury that can overpower the pain. We either seek escape or we struggle with the pain to overcome it. Pain by its very nature makes us act - to avoid or to overcome.
Can we refrain from both and merely observe the pain? Can we be in a state of total attention, neither avoiding nor fighting the pain? Can we be in stillness, watching the pain with complete attention and observation? We restrain ourselves from fleeing; we also restrain ourselves from reacting and fighting the pain. We merely remain still, in a complete focus. As the pain takes hold, we allow ourselves to feel it completely. We surrender to that pain. In surrendering to the pain, we allow it to come without resistance and struggle. As the pain dominates and takes hold, we remain in a state of complete attention.
We are in great pain. This pain is a fact - the fact of loneliness, of frustration, of disappointment, of conflict, of betrayal and a thousand other thoughts, feelings and emotions that may affect our lives. Since pain is a fact, can we face facts? Do we have the courage to face facts as they are? Often we deny. In denial, the pain returns to us compounded. Can we face and accept our pain? Can we allow it to be, as a fact of life, as an inescapable fact as we completely observe the pain and our own response to it? The mind has a pattern of expectation and action. When circumstances force us to deviate from these patterns, there is pain. Can we uproot our own notions of happiness? Can we remove the preconceived notions that make happiness conditional and seek and find happiness in the midst of pain?
Pain comes as a blessing in disguise. It comes as an opportunity for a fundamental change in our deep-rooted patterns of thought and action. Since our own attachment to our learnt notions, prevents and aborts the possibility of change, pain comes as an inevitable outcome, to force us to perfect ourselves, to force us to change. Our own resistance to the facts as they are, our own resistance to life as it is, dynamic and ever-changing every moment, this resistance of our attachment to our own fixed notions, our wishes, our expectations, our demands, this returns to us as pain.
A violation of the law of oneness causes pain to us. We inflict violence on others but think we can escape its consequences for ourselves. We foster division and conflict outside and think our minds are immune from it. Actually, every thought and action sets up a pattern in our minds. A sufficiently ingrained pattern can then attract circumstances that it represents. Thus, we can create our own reality by choosing to be violent or peaceful, disciplined or wayward. In all these, we are likely to attract and actually create the situations that our minds dwell on.
The focus of our attention and intention creates our realities. This often goes by default, by the force of habit and conditioning. We often abdicate our choice with reference to our responses in any situation. In our stubborn attachment to our own demands, our own desires and wishes, we often fail to accept things as they are. We also fail to choose an appropriate response to the facts as they are. In this snowball of mindless repetition, we abort our own awareness and sabotage our ability to be happy regardless of the circumstances.
In a skewed focus on what we want, we fail to accept what is, the facts as they are. In failing to accept things as they are, we attract pain as a natural consequence. The force of facts cannot be denied. Since we are blind and foolish enough to deny them, we suffer pain. To compound our foolishness, we seek to escape from or struggle to overpower that pain. Our escape and our resistance breed more fear and more pain. Our illusions of control, our powers of thinking, our imagination, our expectations, all these cause pain if they are not in acceptance of what is, the facts as they are.
By pure perception, complete observation, total attention, on the facts as they are, free from the screen of our fears and hopes, our notions, desires and prejudices, from the memory mechanism and the lens of conditioning, we shall arrive at an understanding of the inevitability, the meaning and the significance of our lives. In this insight, we shall also understand the significance and the inevitability of our own pain. In this tremendous understanding, in this pure perception, the burden of our pain is understood and dissolved. The insight and the understanding transform the burden of pain into a blessing of timeless wisdom.


 

Czy ból jest blogoslawienstwem?
Copyright © Ashok Gollerkeri
Ból pojawia się kiedy jesteśmy samotni, kiedy zawodzą nasze nadzieje, kiedy nasza energia życiowa nie jest w pełni wykorzystana, kiedy nie możemy być sobą, kiedy złościmy się i kiedy boimy się, w sprawach drobnych lub w przypadku konfliktu. To wszystko powoduje ból. Czujemy ból - kiedy ludzie odrzucają nasze opinie, kiedy następuje gwałtowne starcie opinii, kiedy inni sądzą nas lub nie rozumieją nas. Kiedy nasze otoczenie bada naszą cierpliwość i wytrzymałość, kiedy nasze ego jest zranione i poturbowane, kiedy nasze pragnienia są dławione i stajemy się niewolnikami okoliczności, których nie możemy zmienić, wtedy czujemy ból. Ból doskwiera; jest powodem, ze malejemy, zamykamy się, szukamy innych alternatyw, myślimy. Bólu nie można uniknąć; wszyscy go czujemy w różny sposób, w różnym stopniu, w różnych sytuacjach, z różnych powodów. Ból jest nie do uniknięcia i jest częścią istnienia ludzkiego. Czy ból może wzbogacić nas? Czy może nas czegoś nauczyć? Czy ciężar bólu jest błogosławieństwem?
Co jest powodem bólu? Fizyczny ból może być spowodowany przez liczne czynniki. Przez chorobę, zranienie, schorzenia rożnych organów. Fizyczny ból można wyleczyć lub można żyć z nim, tak jak i z jego powodem. Fizyczny ból nie jest kontrolowany przez naszą podświadomość. Ale co zrobić z bólem spowodowanym czyjąś śmiercią, nieszczęściem, trudnościami życiowymi, ograniczeniami, które nam oferuje życie. Czy jesteśmy w stanie odkryć błogosławieństwo w utrudnieniach i bólu? Czy jesteśmy w stanie odkryć jak te trudności mogą nas wzbogacić, pomimo bólu? Czy ciężar bólu jest błogosławieństwem?
Nasze oczekiwania, nasze pragnienia, nasze życzenia, nasze zadania, nasza filozofia – to wszystko może spowodować ból. Ból jest wynikiem konfliktu pomiędzy okolicznościami i naszymi życzeniami. Ból jest rezultatem tego konfliktu. Dlaczego pragniemy tego czego życie nam nie oferuje? Czy jesteśmy w stanie spokojnie akceptować życie takie jakie jest, akceptować każdy jego moment taki jaki jest, czy możemy akceptować ludzi i zdarzenia takie jakie są? Czy jesteśmy w stanie być spokojnym obserwatorem i pozwolić aby działo się to co ma się stać? Nie mam na myśli stanu apatii, kiedy siedzimy bezczynnie, bezradnie; stanu ospałego, leniwego i bez koncentracji, nieprzytomnego. Mam na myśli możliwość bycia w stanie biernym, nie reagującym i nie przeciwdziałającym, ale równocześnie uważnie słuchającym, dokładnie obserwującym to co się dzieje, śledzącym okoliczności albo zachowanie, które są powodem problemu.
Początkowo zauważamy ból, następnie stwierdzamy naszą chęć ucieczki od bólu albo ochotę aby zwalczyć jego powód. Obserwujemy nasze dążenie do ucieczki od bólu albo ochotę walczenia ze źródłem bólu. Myślimy jak usunąć ból, czy to przez unikanie go albo walczenie z jego źródłem. Często starając się uciec znajdujemy ukojenie w alkoholu, seksie, jedzeniu, narkotykach, życiu towarzyskim, wydawaniu pieniędzy, rozmowie i każdej innej aktywności, która jest w stanie odsunąć nasz umysł od bólu. Często szukając ucieczki wpadamy w gniew, furię, która może zawładnąć nami. Próbujemy albo uciec albo zmagamy się z bólem aby zwalczyć go. Ból uaktywnia nas – każe nam unikać go albo walczyć z nim. Czy jesteśmy w stanie powstrzymać się od takiego reagowania na ból, czyli nie reagować nań ani nie walczyć z nim. Czy możemy tylko spokojnie i uważnie obserwować ból? Jeśli tak, to powstrzymujemy się od ucieczki od bólu; i również powstrzymujemy naszą reakcję na ból i walkę z nim. Pozostajemy spokojni, uważni. Kiedy ból się pojawi pozwalamy mu kompletnie zawładnąć sobą. Poddajemy się uczuciu bólu. Poddając się uczuciu bólu pozwalamy mu na jego przyjście nie sprzeciwiając się ani nie walcząc. Kiedy ból dominuje i zawładnie nami pozostajemy w stanie całkowitej koncentracji.
Trwamy w bólu. Ból jest faktem – jest to samotność, frustracja, rozczarowanie, konflikt, zdrada albo tysiąc innych myśli, uczuć i emocji, mających wpływ na nasze życie. Ale ból jest faktem; jak możemy reagować na fakt? Czy mamy odwagę przyjmować fakty takie jakie one są? Często sprzeciwiamy sie ich akceptacji. Zaprzeczony ból wraca do nas spotęgowany, silniejszy. Czy jesteśmy w stanie zaakceptować nasz ból? Czy możemy pozwolić mu być faktem życia, faktem nie do uniknięcia, faktem obserwowanym przez nas, i śledzić jego wpływ na nas? W naszym umyśle są zaprogramowane nasze wzory oczekiwań i reakcji. Kiedy okoliczności zmuszają nas do zmiany tych wzorów wtedy pojawia się ból. Czy możemy wykorzenić nasz koncept szczęścia? Czy możemy usunąć zdefiniowaną koncepcję szczęścia, która tworzy warunki szczęścia i poszukać i znaleźć szczęście w środku bólu? Ból przychodzi jako błogosławieństwo w masce. Przychodzi aby dokonać fundamentalnej zmiany w naszych zakorzenionych wzorach myśli i akcji. Ponieważ nasze przywiązanie do zakorzenionych wzorów uniemożliwia zmianę, ból przychodzi aby zmusić nas do pracy nad sobą, zmusić nas do zmiany. Nasz opór do akceptowania faktów takimi jakie są, nasza niechęć do przyjęcia życia takie jakie jest, dynamiczne i zmieniające się w każdym momencie, nasze przywiązanie do naszych własnych idei, naszych życzeń, naszych zadań, wraca do nas jako ból.
Pogwałcenie naszych praw powoduje ból gwałtu. Zadajemy gwałt innym, ale myślimy że unikniemy konsekwencji tego gwałtu na nas samych. Promujemy podział i konflikt, myśląc, ze nasz umysł jest odporny na nie. A tymczasem każda myśl i działanie tworzy wzór w naszym umyśle. Zasiany wzór może ściągnąć okoliczności, które reprezentuje. Poprzez wybór bycia gniewnym albo pełnym spokoju, zdyscyplinowanym lub łamiącym prawo jesteśmy w stanie stworzyć wlasną rzeczywistość. W ten sposób możemy zwabić lub stworzyć sytuację jaka istnieje w naszym umyśle.
To na czym się koncentrujemy i nasze intencje stwarzają naszą rzeczywistość. Często jest to kwestia przypadku, przyzwyczajenia lub wyszkolenia. Często rezygnujemy z możliwości wyboru zachowując sie jak zwykle w danej sytuacji. Przy naszym upartym związku z naszymi żądaniami, dążeniami, naszymi prywatnymi pragnieniami i życzeniami często nie akceptujemy rzeczy takimi jakie one są. Często nie zachowujemy sie odpowiednio w danych okolicznościach. W tym narastającym bezmyślnym powtarzaniu się lekceważymy naszą świadomość i sabotujemy naszą zdolność do bycia szczęśliwym niezależnie od okoliczności.
W naszym wypaczonym koncentrowaniu się na tym czego chcemy nie akceptujemy faktów rzeczywistych. Nie akceptowanie faktów takimi jakie są prowadzi w konsekwencji do bólu. Siła faktów nie może być negowana. Ponieważ jesteśmy ślepi i wystarczająco głupi aby sie im sprzeciwiać - cierpimy. Staramy sie uciec albo staramy sie przezwyciężyć ten ból. Nasza ucieczka albo nasz opór powoduje więcej strachu i więcej bólu. Jeżeli nie akceptujemy faktów takimi jakie one są, nasze złudne poczucie kontroli, nasza moc myślenia, nasza imaginacja, nasze oczekiwania powodują ból.
Poprzez czyste postrzeganie, obserwację, kompletną uwagę na faktach takich jakie one są, wolni od śledzenia naszych strachów i nadziei, naszych koncepcji, pragnień i przesądów, wolni od mechanizmów pamięciowych i edukacji powinniśmy dotrzeć do sedna konieczności, znaczenia i ważności naszego życia. Przy takim spojrzeniu powinniśmy zrozumieć również ważność i konieczność naszego bólu. W tym cudownym zrozumieniu, przy tej czystej percepcji nasz ból jest zrozumiany i rozwiązany. Zrozumienie przemienia ciężar bólu w błogosławieństwo nieskończonej mądrości.

Copyright © Ashok Gollerkeri